Jeśli planujesz wyjazd w regiony tropikalne skonsultuj się najpierw z lekarzem specjalistą, Lekarz chorób tropikalnych doradzi jakie szczepienia należy wykonać, jak przestrzegać higieny, jak zachować się w sytuacji gdy dopadną nas choroby tropikalne. Do lekarza należy udać się minimum 2 miesiące przed planowanym wyjazdem.

W przypadku przyjmowania kilku szczepionek należy poinformować o tym lekarza aby ustalić harmonogram przyjmowania szczepień.

Zalecenia przed wyjazdem:
- szczepienia!!!!
- osoby po przebytych ciężkich chorobach najlepiej jak wezmą ze sobą opis choroby w języku angielskim lub w języku kraju, do którego się udają, wszystkie wyniki badań, zapas lekarstw, apteczkę: środki przeciw biegunce, bólom głowy, brzucha, przeciwgorączkowe
- ubezpieczenie
- w tropiki należy zabrać ciuchy z włókien naturalnych, które chłoną pot,
- pełne, ale lekkie obuwie
- nakrycie głowy
- kremy z filtrem UV
- okulary
- sweter
- środki odstraszające owady

Zalecenia w trakcie pobytu:
- pobyt w nowy miejscu potrzebuje kilku dni zaaklimatyzowania dla organizmu, dlatego też należy unikać wysiłku fizycznego, obfitych posiłków, intensywnego opalania
- spożywania małej ilości alkoholu
- poleca się spożywanie melatoniny, która łagodzi objawy zmian czasowych takich jak: złe samopoczucie, nadmierna drażliwość, bóle głowy, zmęczenie, dezorientacja, trudności w koncentracji i zasypianiu, biegunki
- częste mycie rąk
- przestrzeganie higieny ogólnej i żywieniowej
- picie wyłącznie wód firmowych
- nie należy spożywać dań z surowego mięsa lub ryb i owoców morza, surowych warzyw i owoców oraz produktów mlecznych i nabiału (w tym majonezu, sałatek, ciastek, lodów) oraz dań odgrzewanych
- nie należy spożywać dań regionalnych sprzedawanych na straganach lub ulicach
- przed spożyciem owoców lub warzyw lepiej je dokładnie umyć i najlepiej obrać
- najlepiej kupować produkty fabrycznie pakowane
- unikać kostek wody ponieważ nie wiadomo z jakiego źródła pochodzi zamarznięta w nich woda
- wodę z kranu przegotować
- do mycia zębów używać wody butelkowej
- chodzenie w obuwiu nawet po plaży, może nas uchronić przed ukąszeniem owadów
- w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów choroby nie należy samu się leczyć tylko zgłosić się do lekarza

Do najczęstszych chorób tropikalnych należą:

Malaria (zimnica) - to choroba, która powoduje duża liczbę zgonów na świecie, w Afryce szacuje się, że dziennie umiera 3 tyś. dzieci na tą chorobę. Choroba ta wywoływana jest pierwotniakiem, przenoszonym przez komary. Zarażony komar podczas ukłucia skóry człowieka wprowadza pierwotniaka w organizm ludzki. Zarodźce malarii dostają się do krwi lub wątroby, gdzie się rozwijają. Choroba nie przenosi się z człowieka na człowieka, jedynym nosicielem jest komar, w którego ciele bakteria rozmnaża się.
Objawy: wysoka gorączka, dreszcze, nudności, wymioty, biegunka, pod koniec choroby temp. ciała spada i pojawia się duże osłabienie.
Aby uchronić się przed chorobą należy stosować kremy, moskitiery, przyjmować leki przeciwmalarnicze.
Nie ma nadal szczepionki przeciwko tej chorobie.

Leiszmanioza - to najgroźniejsza i najbardziej rozpowszechniona choroba tropikalna. Najczęściej występuje w Syrii, Bangladeszu, Brazylii, Indiach, Sudanie, Boliwii, Peru, Iranie i Arabii Saudyjskiej. Choroba zwana z Dum – Dum, Kala –Azar lub białym trądem.
Przenoszona jest przez moskity. Pierwsze objawy mogą pojawić się nawet po 6 miesiącach.
Objawy: szpecące zmiany na twarzy, rozprzestrzeniające sie powili w kierunku nosa i podniebienia, leczenie w początkowym stadium choroby może uchronić przed bliznami.
Aby uchronić się przed chorobą należy stosować moskitiery nasączone środkami owadobójczymi, unikać wychodzenia po zmroku ponieważ moskitiery atakują wtedy najbardziej.

Polio - występuje w krajach strefy międzyzwrotnikowej, wywołuję ją wirus polio. W Polsce nazywana jest Nagminnym Porażeniem Dziecięcym.
Objawy: wirus atakuje rdzeń kręgowy, który odpowiedzialny jest za ruchy naszego ciała. Zniszczenie tych komórek powoduje częściowe lub całkowite porażenie, a to w ostateczności prowadzi do trwałego kalectwa.
Aby uchronić się przed chorobą należy się zaszczepić. Szczepionka podawana jest drogą pokarmową, ponieważ właśnie tą drogą wirus dostaje się do organizmu.

Leptospiroza - to choroba zwierzęca, do infekcji zwierząt dochodzi najczęściej poprzez skażoną glebę lub wodę. Nie przenosi się z człowieka na człowieka. Bakteria wydalana jest z moczem zarażonej osoby. Pierwsze symptomy choroby mogą pojawić się nawet po 4 tygodniach od zarażenia.
Objawy: gwałtowne dreszcze, wysoka temperatura, wysypka, wybroczyny. Objawy te trwają do 7 dni, a później ustępują. Jeśli po kilku dniach wystąpi gorączka oznacz to, że choroba nie ustąpiła i zaatakowała wątrobę, mięśnie i układ nerwowy. Pojawiają krwawienia z nosa, ust, języka, drobnych ran i śluzówek. W tym stadium choroby leczenie może trwać nawet kilka miesięcy, pod warunkiem, że nie doszło do niewydolności nerek, których uszkodzenie może doprowadzić do śmierci. Chorobę leczy się antybiotykami.
Jest to choroba rzadka, niestety występuje na całym świecie, również w Polsce.

Pełzakowica (czerwonka pełzakowa) - wywołują ją pełzaki czyli pierwotniaki chorobotwórcze. Do zakażenia dochodzi poprzez wypicie skażonej wody lub spożycie warzyw, owoców lub innych produktów żywnościowych zawierających pełzaki. Występuje głównie w krajach tropikalnych.
Objawy: biegunka ze śluzem, bóle brzucha, spadek wagi, zmiany na skórze,
Nie leczona może doprowadzić do śmierci.

Dur brzuszny - przenoszona przez wydzieliny zakażonego, do zakażenia dochodzi przez spożycie wody lub pokarmów zakażonych. Okres wylęgania wynosi 10-14 dni.
Objawy: wysypka, gorączka, zaparcia, biegunka. Występuje głównie w Azji i Afryce.

Cholera - wywołuje ją przecinkowiec cholery, przenosi się przez wodę i żywność. Okres wylęgania wynosi 2-3 dni. Występuje na Bliskim Wschodzie, Afryce, Ameryce Południowej.
Objawy: wymioty, obfita biegunka, osłabienie organizmu, wzmożone pragnienie, bóle mięśni, bezmocz. Nie leczona prowadzi do śmierci.

Tężec - do zakażenia dochodzi przez dostanie się gleby lub kurzu do rany.
Objawy: skurcze mięśni, które pojawią się po 7-10 dniach od zakażenia.
Po 28 roku życia zaleca się powtórzenie szczepienia.

Żółtaczka typu A - do zakażenia dochodzi poprzez spożycie zanieczyszczonej wody lub pokarmów w niej mytych. Można się nią zarazić od chorego. Choroba ta występuje na całym świecie, a szczególnie w krajach rozwijających się.

Żółtaczka typu B - do zakażenia może dojść podczas zabiegów medycznych oraz stosunków seksualnych, kiedy to dochodzi do kontaktu z zakażoną krwią lub innymi płynami ustrojowymi.

Aids oraz choroby przenoszone drogą płciową - w krajach tropikalnych występują bardzo często. Najlepiej jest unikać przygodnych stosunków seksualnych, używać prezerwatyw, używać jałowych igieł, narzędzi chirurgicznych i stomatologicznych. Unikać sytuacji, w których konieczne jest leczenie chirurgiczne, przetaczanie krwi.
Objawy: pieczenie, swędzenie, poczucie dyskomfortu w okolicy krocza, owrzodzenia i narośla na narządach płciowych.

Wirusowe gorączki krwotoczne - przenoszone są przez dzikie zwierzęta, szczególnie małpy i gryzonie. Na człowieka przenoszone są przez owady, komary, kleszcze.

Żółta febra (Żółta gorączka) - występuje w Afryce i krajach Ameryki Południowej i Środkowej. Przenoszona jest przez komary.
Objawy: pojawiają się 3-6 dni po zakażeniu, charakteryzuje je wysoka temperatura, dreszcze, bóle mięśni, bóle głowy, brak apetytu, nudności, wymioty, żółtaczka. W późniejszym stadium, który może doprowadzić do śmierci pojawiają się krwotoki z nosa, śluzówki i układu pokarmowego.
U większości osób po 2-4 dniach objawy ustępuję oznacza to, że organizm się obronił przed wirusem, niestety 15% mniej odpornych zarażonych przechodzi kolejne etapy choroby, która może skończyć się śmiercią.
Aby uchronić się przed chorobą najlepiej jest się zaszczepić minimum 10 dni przed planowanym wyjazdem.
Kraje, w których obowiązkowe jest szczepienie przeciwko żółtej febrze: Azja: Jemen. Afryka: Angola, Burundi, Czad, Kenia, Mauretania, Nigeria, Rwanda, Somali, Tanzania, Wybrzeże Kości Słoniowej, Zimbabwe. Ameryka: Boliwia, Brazylia, Ekwador, Gujana, Kolumbia, Panama, Peru, Wenezuela.

Gorączka Ebola - przenoszona przez gryzonie i małpy, choroba szerzy się przez kontakt bezpośredni: krew, płyny ustrojowe i pośredni: kontakt z chorym, drogą kropelkową. Czas wylęgania się choroby trwa od 4-21 dni (zazwyczaj 7 dni).
Objawy: wysoka gorączka, ból głowy, ból mięśni, zamiany zapalne w gardle i przełyku, krwiste wymioty, krwawa biegunka, wyczerpanie, spadek masy ciała. Powikłaniem jest zapalenie wątroby, jąder, błony naczyniowej.

Choroba Denga - przenoszona przez komara, wywołana jest wirusami między innymi wirusem Ebola.
Objawy: najczęściej przebiega bezobjawowo, jeśli jednak objawy sie pojawią to po 5-8 dni od zakażenia. Objawy zaczynają się od złego samopoczucia, gorączki, bóli głowy, mięśni, stawów, wymiotami, biegunką, wysypką, które zazwyczaj po kilku dniach ustępują. W przypadku gorączki krwotocznej chory traci świadomość, spada ciśnienie, powiększeniu ulega wątroba, rozwija się wstrząs, chory jest niespokojny.
Leczenie polega na zwalczaniu gorączki i objawów krwotocznych.

Klasyfikacja wirusowych gorączek krwotocznych:
Żółta gorączka (Ameryka Płd., Afryka)
Gorączka krwotoczna Denga (tropik i subtropik)
Choroba Lasu Kyasanur (Indie)
Omska gorączka krwotoczna (Syberia)
Krymsko-kongijska gorączka krwotoczna (Afryka, kraje Środkowego Wschodu, Europa Wsch.)
Gorączka doliny Riftu (Afryka)
Gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym, nefropatia epidemiczna, hantawirusowy zespół płucny (Azja, Europa Wsch., zagrożenie ogólnoświatowe)
Gorączka Lassa (Afryka Zach.)
Argentyńska gorączka krwotoczna (Ameryka Płd.)
Boliwijska gorączka krwotoczna (Ameryka Płd.)
Wenezuelska gorączka krwotoczna (Ameryka Płd.)
Brazylijska gorączka krwotoczna (Ameryka Płd.)
Choroba Marburg (Afryka)
Gorączka Ebola (Afryka, Azja)

Ziołowe leki wykrztuśne powodują wzmożone tworzenie się i wydzielanie wodnistego śluzu z drzewa oskrzelowego, co ułatwia odkrztuszanie. Odruch kaszlu łagodzą ponadto zioła zawierające śluzy.

korzeń i liść prawoślazu - najczęściej stosuje się go w postaci syropu w drażniącym kaszlu, w stanach zapalnych gardła i krtani 2-3 razy dziennie po 1 łyżce stołowej.

liść podbiału - wchodzi w skład mieszanek i preparatów wykrztuśnych. Odwar z tego ziela sporządza się z 1 łyżeczki do herbaty liści na filiżankę wody. Pić należy 2-3 razy dziennie.

porost islandzki - stosowany jest w schorzeniach górnych dróg oddechowych jako lek osłaniający, łagodzący stany zapalne błon śluzowych gardła, przełyku, jako lek przeciwkaszlowy, pobudzający również wydzielanie soku żołądkowego i innych soków trawiennych. Wyciąg z porostu islandzkiego wchodzi m.in. w skład preparatu Pektosol.

owoc anyżu - jest środkiem wykrztuśnym o podobnym zastosowaniu jak owoce kopru włoskiego. Często jest stosowany w mieszankach ziołowych lub w postaci olejku eterycznego. Olejek anyżowy może być stosowany w ilości 3-5 kropel na łyżeczkę cukru jako lek wykrztuśny.

ziele tymianku - działa wykrztuśnie. Popularnymi lekami wykrztuśnymi są syropy zawierające wyciągi z tymianku, np. Tussipect.

Więcej informacji znajdziesz na Zioła na kaszel.

Od niedawna depresja sezonowa uznawana jest za poważne schorzenie, od niedawna też próbuje się ją leczyć. Lekarze stosują różne metody: farmakoterapię, fototerapię oraz psychoterapię.

Leczenie pacjentów z depresją sezonową polega obecnie głównie na fototerapii. Przy pomocy fototerapii można wyleczyć ok. 70 procent pacjentów z SAD. Jest to metoda najlepiej tolerowana przez pacjentów, bez skutków ubocznych. Działania niepożądane są rzadkie. Należą do nich: bóle głowy, suchość śluzówek i oczu. Ostrożność wymagana jest przy niektórych chorobach oczu jak zwyrodnienie barwnikowe siatkówki i u osób stosujących leki uwrażliwiające na działanie światła. Przed fototerapią należy zawsze powiedzieć lekarzowi o zażywanych lekach.

Fototerapia polega na naświetlaniu pacjenta lampą fluorescencyjną emitującą światło o natężeniu od 2500 do 10000 luksów (używane w domach lampy świecą z natężeniem około 300 - 500 luksów, więc światło lecznicze ma o wiele większe natężenie). Lampy stosowane w fototerapii emitują zwykle światło białe o widmie zbliżonym do widma światła słonecznego.

Fototerapia jest najskuteczniejsza, gdy stosuje się ją dwa razy dziennie: rano i wczesnym wieczorem (co najmniej na dwie godziny przed położeniem się do łóżka). Zabiegi trwają od pół godziny do dwóch godzin, przez kilka dni. Objawy depresji powinny ustępować po niecałym tygodniu, rzadko po trzech lub czterech tygodniach. U osób, które nie zareagowały na pierwszy cykl fototerapii, zazwyczaj następuje poprawa po dopasowaniu natężenia światła, zmianie pory i czasu trwania naświetlania czy też kąta padania światła lub zmniejszenia względnie zwiększenia odległości od oczu do źródła światła. Fototerapia w znacznym stopniu łagodzi objawy SAD, bądź nawet powoduje całkowite ustąpienie choroby. Po zastosowaniu fototerapii stan pacjenta powinien wyraźnie poprawić się: przybywa energii, znika senność, zmniejsza się apetyt na słodycze, rośnie chęć do życia. U niektórych leczenie światłem nie przynosi niestety efektu, jest nieskuteczne.

Fototerapia powinna przebiegać pod nadzorem lekarza. W Polsce istnieje możliwość zakupu lampy do fototerapii, i korzystania z niej w domu, jest to ułatwienie dla pacjentów. Lampa taka musi mieć odpowiednie atesty. Należy też wiedzieć, że nieprawidłowo prowadzona terapia może (przy nadmiernym naświetlaniu) grozić pojawieniem się uczucia rozdrażnienia i niepokoju.